De rode vuurtoren op het Nederlandse Waddeneiland Texel

Op het noordelijkste punt van Texel rijst de rode vuurtoren als een herkenbaar baken boven het duinlandschap uit. Hans Sturris legde dit karakteristieke beeld in 1992 vast in een aquarel op papier van 56 × 37 cm.

Het werk ontstond naar aanleiding van een verblijf van Hans op Texel. In deze periode werden op het eiland ook meerdere werken van hem tentoongesteld. De omgeving inspireerde hem tot een reeks aquarellen met typisch Texelse onderwerpen, waaronder de duinen, De Slufter, een schaapskooi en de rode vuurtoren. Samen vormen deze werken een geschilderde herinnering aan zijn verblijf op het eiland.

Een baken op de noordpunt van Texel

De officiële naam van de toren is Vuurtoren Eierland. Hij staat bij De Cocksdorp, op een onbeschutte duintop tussen de Noordzee en de Waddenzee. De toren dankt zijn naam aan Eierland, het voormalige eiland dat tegenwoordig het noordelijke deel van Texel vormt.

De wateren rond de Eierlandse Gronden waren in de negentiende eeuw bijzonder gevaarlijk voor de scheepvaart. Tussen 1848 en 1860 vergingen voor de noordkust van Texel maar liefst 72 schepen. De Texelse notaris Johannes Ludovicus Kikkert voerde daarom ongeveer tien jaar actie voor de bouw van een vuurtoren.

De door Quirinus Harder ontworpen toren werd in 1864 voltooid. Op 1 november van dat jaar mocht Kikkert zelf voor het eerst het licht ontsteken. De vuurtoren groeide daarna uit van een noodzakelijk baken voor zeelieden tot een van de bekendste symbolen van Texel.

Twee torens in één

De vuurtoren draagt ook zichtbare sporen van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de Georgische Opstand van april 1945 werd rond de toren zwaar gevochten. De oorspronkelijke bakstenen toren raakte daarbij ernstig beschadigd.

Na de oorlog werd besloten de gehavende toren niet af te breken. In plaats daarvan bouwde men een nieuwe, bredere muur rond het oude bouwwerk. De vuurtoren bestaat daardoor feitelijk uit twee torens: een oude binnentoren en een nieuwere buitenmuur. In de ruimte tussen beide muren zijn de kogelgaten uit 1945 nog altijd zichtbaar.

Wie de 118 treden beklimt, komt uit op ongeveer 47 meter boven zeeniveau. Vanaf daar zijn zowel de Noordzee als de Waddenzee en bij helder weer ook Vlieland te zien. De vuurtoren doet bovendien nog steeds dienst als lichtbaken.

De vuurtoren in de aquarel

In de aquarel van Hans Sturris staat de vuurtoren niet los van zijn omgeving. De rode toren vormt een krachtig verticaal accent in het open duinlandschap. Juist door de zachte kleuren en transparante verflagen van de aquareltechniek krijgt het werk de lichte en wisselvallige sfeer die zo kenmerkend is voor de Waddeneilanden.

Daarmee is dit werk niet alleen een herkenbaar gezicht op Texel, maar ook een herinnering aan Hans’ verblijf en tentoonstelling op het eiland. Het maakt deel uit van een bredere reeks waarin hij het Texelse landschap en zijn karakteristieke plekken vastlegde.